لكمال اسمعيل « 1 » : زبان طعن بجوشن دراز كرده سنان * لب حسام تبسم ز شكل مغفر كرد به زخم تيغ اميد از بقا طمع ببريد * ز سهم تير تبرا عرض ز جوهر كرد بهر كجا كه ز شمشير رخنهء افتاد * اجل ز روزن آن رخنها سر اندر كرد امروز ديگر تا وقتى كه « 2 » تيغ آفتاب سر در نيام مغرب نهاد در مقابله و مجادله بودند ، و مبارز بسيار از هردو طرف مجروح و مقتول گشت ، القصه : بدين‌گونه هژده شبانه‌روز متعاقب عساكر جانبين در سفك دما و قصد جانهاى يكديگر كشش و كوشش داشتند ، آخر شاهزاده « 3 » [ يسور چون ] ديد كه بوسيلهء محاربت و مقاتات فتحى ميسر نميشود با تمامى لشكر خود قرب چهل هزار مرد باتلاف و سوختن غلات و مزروعات ، و انهدام قصور و بيوتات ، و قلع و استيصال اشجار ، و باغات مشغول گشت ، و چند نوبت امراى بزرگ را بدر قلعه فرستاد كه اگر ملك خاتون پسر بوجاى را با محقر نزلى بيرون فرستد ، غلهء « 4 » ولايات را نسوزد ، و به زودى از توابع هرات برود « 5 » ، و بسوگندان عظيم توكيد كرد . ملك اجابت ننمود ، تا محروم و محزون متوجه گرمسير گشت ، و بعد از « 6 » آن به چند روز امراى خراسان بهرات آمده

--> ( 1 ) - مج : لكمال اسمعيل . مك : كمال اسمعيل . پا : اين جمله را ندارد . ( 2 ) - مج . پا : كه تيغ آفتاب . مك : كه آفتاب . ( 3 ) - مج . پا : شاهزاده يسور چون ديد . مك : شاهزاده ديد . ( 4 ) - مج . پا : غله ولايات را نسوزد . مك : غله را نسوزد . ( 5 ) - مج : و بسوگندان عظيم توكيد كرد . پا : بسوگندان عظيم تاكيد كرد . مك : اين جمله را ندارد . ( 6 ) - مج : و بعد از آن به چند روز امراى خراسان بهراة آمده با ملك . پا : و بعد از عزيمت او به چند روز امراء خراسان بهراة آمده با ملك . مك : و بعد از عزيمت او امراء خراسان با ملك .